Dear Ms. She

gusto ko lang mag-explain.. gusto ko kasing ayusin lahat. pero mukhang walang opportunity para makapagusap tayo ng maayos in person.

well, it started nung magkareunion kame in a networking account. naging close kame dahil sem-break nun at kame lang ang madalas na mag-online. napadalas ang paglolokohan namin at pagkekwentuhan. nagkapalagayan kame ng loob. well, 'di ko pa naman talaga siya kilala nun. ang tangi ko lang naman alam about sa love life niya e nagkagirlfriend siya at ung ex niya na un, ikaw, e love pa siya pero may boyfriend ka na. ayun lang.

nung time na nagbonding kame dito sa bahay..that was the only time na nalaman ko ang lahat. dun ko lang nalaman na mutual pa pala ang feelings niyo sa isa't isa. nagulat talaga ako. kung alam ko lang kasi na ganun ang sitwasyon, e 'di sana nung una palang naging careful na ako at 'di ko na masyadong inenjoy ang pagiging close namen na nauwi into something a little bit, just a little bit, beyond that.

nung nalaman ko na mahal na mahal ka pa pala niya at mahal na mahal mo pa talaga siya, nagisip akong mabuti. inisip ko kung ano ba talaga ang dapat kong gawin at kung ano nga ba talaga ang kintatatayuan ko.

dumating 'yung time na naguluhan na siya. naisip ko ako yung dahilan ng pagkagulo ng lahat kaya ginusto kong lumayo nalang. kung hindi naman kasi dahil sakin "perfect" na ang lahat di ba? mahal mo siya..tapos..mahal ka niya. 

ok na sakin at tanggap ko na na kayo ang dapat na maging ok. ok lang din naman kasi ako. inaamin kong napalapit na talaga siya sakin pero hanggang dun nalang 'yun, 'wag ka magalala mawawala din 'to. di ko na nga pinapansin =)

nung nasabi niya sa'kin na nasabi na nga niya sa'yo 'yung tungkol dito, sobrang nahihiya na ako sa'yo. gusto ko malaman lahat ng nararamdaman mo. gusto ko rin malaman kung ano iniisip mo o kung may mga tanong ka. gusto kong maging malinaw ang lahat. kaya nga sobrang ginusto din kitang kausapin.

sa totoo lang, kung nakausap ko siya ng maayos, sasabihin kong hindi na siya dapat maguluhan pa at dapat na niyang ituloy ang pagbalik sayo. di ba sabi ko nga din sa'yo tutulungan kita. sinabi ko din sa kanya na tutulungan ko siya. walang halong kaplastikan 'yun. gusto ko talaga kayong maging ok.

pasensya na talaga. pasensya. pasensya. 'di ko sinasadyang manggulo. alam kong 'di naman ako dapat mag-sorry dahil inosente din naman ako sa mga naganap pero sorry pa rin.

hindi ko magawang lumayo. gusto ko kasing maging kaibigan niyo parin ako. nangako din kasi ako sa kanya na hindi ko siya iiwan ano man ang maging desisyon niya. isa pa, ayaw ko talaga 'yun gawin sa kahit kanino. ayaw kong may iniiwan ako dahil iyon ung pinakaayaw kong ginagawa sa'kin. 'di ko rin kayang mawalan pa ng kaibigan.. kaya sana hangga't maari maayos natin. 

salamat. sana hindi ka galit sakin. sana naiintindihan mo ako. 

masaya ako para sa inyo at lagi lang akong nandito. 

God bless..

Daye =)))

if it is not him...it's not him.

i can't breath. pain is embracing me so much that i cannot take any air from the outside. i was wrong....again.

i thought i found him. the guy who will make everything complete. the guy who will be the answer to my prayers. but i guess i was wrong..for if not..then why do these tears keep on falling?

i hate lies. it's kinda making the world a perfect abstract.

it's like planting a seed at the back of your home. time passes, it will spread its leaves, bring out flowers, then propagate. it looks so beautiful.. oh so beautiful. once you get amazed to it, you'll take care of it. give everything. sacrifice. then time passes by, the oh-so-beautiful thing you have will lift your home up and destroy everything.

i do not know what to believe anymore. BUT THERE'S ONE THING I HAVE IN MY HANDS. and i'll be surrendering it to you straight to the point:

we have something. you have something. just to be clear with the second sentence i mentioned, "you" pertains to the both of you. did i assume? i think not. you told me those words anyone would like to hear. i believed in you. the thing i am not aware of is that the uttered words were not for me..alone. i gathered primary data from the both of you. i am so sure of what i heard. Mr. He and Ms. She is certified inlove with each another..still in love. where must i put myself after knowing a fact? at the middle? near you? near her? or SHOULD I STILL HAVE TO PUT MYSELF IN THE PORTRAIT?

i must admit it. i fell.

now a decision has been made. i do not want to destroy anything. i never wanted to be something who will make your mind messy. you love her. she loves you. fine! fact accepted.

nothing to worry. you saw no evidence of pain. and you will still see nothing. for "I" is always here for me. simply telling, "if it is not him, then he's not. God have plans for you. the best is yet to come."

it is painful, indeed. but there's nothing i can do. letting go is not new to me. i think it's kinda hobby already =) i am happy for the both of you. i pray that the relationship you have will get better and better. no hard feelings =) i will always be here for the both of you.

you know me as Dr. Love. well, i have a better Doctor who is always there to touch my heart and heal the wounds. right God? =)

just like what i heard, "some times, you must allow yourself to loose in a battle for you to win a war."

have faith. and everything will be fine. finer the finest thing you can imagine. say "no" to worries! =))))

anong laro?

haaay. talo ako. natalo ako sa isang larong di ko naman talaga ninais na pauskin. pero eto ako ngayon, isang talunan. di na nadala. di na natuto. lagi na nga lang bang ganito??

sino nga ba kasi ang nagpasimuno ng larong to? kung sino man, pinili ko parin ang pumasok at makihalubilo. sa simula pa lang, sinigurado ko ng di ako papatalo. gumawa ako ng mga strategies para maachieve ang pagkapanalo ko. nagapaka safe player ako. ni-hindi nga ako pumusta e.... 'yun ang akala ko...

ngayong basa ang mga mata.. di mawari ang dahilan.. 

di ko alam kung bakit ko naisip na talo na ako.. samantalang yung kalaban ko walang kaalam-alam na panalo na siya...bka nga di niya rin alam na naglalaro na siya at ako ang kalaro niya.

di na talaga ako nadala. di na talaga ako natuto. sa lahat ng larong pwede kong salihan, bakit ito pa pinasok ko. 

walang dapat ibang sisihin, nagdesisyon ako ng di ko namamalayan. hindi ko tuloy nabasa ang mga patakaran. hindi ko tuloy nabasa ang batayan ng pagkapanalo at pagkatalo oras na matapos ang laban.

pero tapos na nga ba ang laban? wala na bang paraan para mabawi ko ang ipinusta ko? ang ipinusta kong pinakaiingat-ingatan ko? ang tanging meron ako? ang puso ko?

salamat at meron akong mga paa. dahil kahit na talo na, patuloy parin akong itinatayo sa lansangang tinatapkan ko.. humahakbang upang makaalis na sa lugar na ito... kung saan may mga larong di naman bagay ang isang manlalarong tulad ko -- ang tulad kong wala namang ibang alam na teknik kundi ang magmahal lang ng buo.