Lone...

Will this be the solution?

To my ADUP

Dear giiiiiiiirls,

I've been thinking about this since last Tuesday ata.
If you've never noticed, I was so cold last Tuesday and Wednesday.

But before I explain things, gusto ko magSORRY.
Nadadamay kasi kayo sa "kalokohan", "kabaliwan" at "kaabnormalan" ko.
As in super sorry. SORRY with all my heart.

I was cold kasiiiiiiii...
(siguro nasabi na 'to snio ni mami) mejo nainis kasi ako.
For one week na kelangan kong umuwi ng maaga dahil sa pagpunt akong ospital, parang andami na nangyari na di na'ko makarelate sa mga pinaguusapan niyo.
In short, naOP talaga ako nung Tuesday.
Well, di ako nagsalita coz I was thinking na mawawala din yun ng Wednesday.
Baka tinotopak lang din kasi ako nung Tuesday.

Wednesday came.
I was still cold. Colder, actually.
Pero mukha namang di niyo napansin yon.
So I sent an email (image quote about friendship) pero naka-BCC (yung di niyo kita kung sino mga sinend-an ko)

My two days of silence made me realize some things and I "quite" made a decision.
Naiinis ako pero di sa inyo. SA SARILI KO.
Alam niyo namang abnormal ako diba?
Naiinis ako kasi bakit ako ganito at ayaw ko na mandamay ng ibang tao.
Yung nagseselos ako sa gadgets niyo o kaya nagiging close na kayo sa ibang tao tapos pakiramdam kong naiiwan na ako or di na napapansin or nabibigyan ng importance..
OA ko lang di ba? Pero kasi, kayo lang pinagkakaabalahan ko.
At masakit lang sakin na may ibang pinagkakaabalahan yung mga taong tangi kong pinagkakaabalahan.
Tapos yung feeling ko na parang kayo na nga lang ang meron ako, nawawala pa?
Diba parang ampanget na dahil sa pagseselos ko lumalabas na dapat may mga bagay ako nirerequire sa inyo na gawin o ibigay niyo sakin NA HINDI NAMAN DAPAT.

O sabi saniyo abnormal ako eh.
Di lang naman sa inyo, may ibang tao din.
Mejo napapagod nako na eto nalang lagi ang dahilan ng pagiging moody ko. as in lagi.
So nagisip ako ng way para tapusin na ang paghihirap ko (mejo naawa nako sa sarili ko eh) at pandadamay ko ng ibang tao (mas naawa kasi ako sa inyo).
Ayaw ko narin naman kasi makagulo ng ibang tao o makasira ng buhay ng ibang tao dahil lang sa sira ko sa ulo.

 Hmmmmmmmmmm... Mejo gusto ko na maging loner.
(weeeeeell, diko alam kung pano talaga to mangyayari eh super friendly kong tao)
I mean, friends ko pa din naman kayo (at ang ibang tao) at wala namang dapat magbago sa pakikitungo niyo sa'kin.
Ayawko nalang din siguro maging close sa kahit kanino.
Pag kasi ganon parang mejo selfish yung dating ko.
Yung mabilis ako magselos. Tapos diba syempre may mga ineexpect ka din naman from your close peeps at super ang disappointments ko pag fail yon.
ok lang naman na walang magbago sa relationship niyo towards me (from you to me) at nandito parin naman ako para sa inyo.
pero gusto ko na lagyan ng limitations yung relationship ko towards you (from me to you).
pero ayun nga.
eto analogy o:


LONER = WALANG KACLOSE = WALANG ATTACHMENT = WALANG SEPARATION = WALANG SEPARATION ANXIETY


gets niyo?
haaaay. diko talaga alam pano ko to ieexplain sa inyo sa paraang maiintindihan niyo eh.
the night na tinext niyo ako para sabihing may forum kinabukasan, umiiyak nako ng gabi kasi diko alam pano ko to sasabihin at diko alam kung tama ba tong tumatakbo sa utak ko.

Yung feeling ko kasi na lahat ng relationship na dumadating sa buhay ko, kahit anong klaseng relationship man yan,
eh nauuwi lang din naman sa iwanan? yung ganon.
Ewan ko.
Dun kasi sa pinagdadaanan ko ngayon, yung nagiisang taong sigurado akong di ako iiwan eh nawala na. so parang sino pang may di kayang gumawa diba?
ayun. nakakainis lang kahit ayaw ko maramdaman at maisip ang ganto, ang bitter bitter ko na at di ko na mabago yung way ng pagiisip kong to.
ni ayaw ko na nga marinig yung ganon. ayaw ko narin maniwala sa ganon. >.<

Sorry ah? Alam ko at some point mahuhurt kayo sa mga sinasabi ko kasi parang wala akong trust sanio
peeeeeroooooooooooooo ganon kasi talaga eh. :'(
ayun, ewan. basta. diko nga kasi alam pano na.
o may pinagdadaanan lang talaga ko?
basta. ayun. ewan. diko na alam sasabihin ko.


SORRY. SALAMAT.

Team Meeting-slash-Forum .....?

We had our weekly meeting in office and we've noticed that our productivity and quality is going down. Well, I admit, am quite one of the reasons.

Hindi ko din alam kung bakit pero sobrang baba ng productivity at quality ko. Compared before, I can reach more than 150% productivity and almost 100% quality. Now, I only had around 20% productivity and 60% quality. *sigh*

Pero di 'yun yung dahilan kung bakit ako napablog ng wala sa oras. During our meeting, inisa-isa kami ng TL (team leader) namin what motivates us to achieve our goals in work. Luckily, ako yung pangalawa sa huling matatawag due to sitting arrangement.

Kinakabahan ako.

'Di ko kasi alam isasagot ko.

Nakikinig lang ako sa mga sinasabi nila. Tumatawa. Nag-aagree. Nagcocomment.
Nakalimutan kong maghanda ng sasabihin ko.

One. Two. Three.
Malapit na'ko matawag.
Wala pa'din akong maisip na isagot.

Then I just saw myself continuously drawing a sign of inifity on a piece of paper.
Tulala.
Nag-iisip ng........ wala.

Sunod na'ko.
*lub dub lub dub lub dub*

Inisip ko nalang kung gagayahin ko ba 'yung sagot ng teammates ko.

Pressure? Eh dati naman wala akong naffeel na pressure tsaka parang immune na'ko sa pressure. Baka di din umepek.

Food? Pwede na. Pero wala ako sa mood magjoke.

Rewards? Eh nung naawardan ako last quarter nainspire naman ako pero bakit since then, kabaligtaran ang nangyari?

Wala akong masagot. -_-

"Oh ikaw Daye?"

I was still drawing that infinty sign on the paper.

Hmmm.. Di'ko po alam madam eh.
And tears fell from my eyes.

Hindi ko po talaga alam eh. Di naman po kasi ako ganto diba? Di ko po talaga alam. Sabi nga po ni Ate Clang ang dedicated ko sa work ko eh. Ginagawa ko naman po kasi trabaho ko, kaya nga po ako nagapply kasi para magtrabaho diba? Responsable naman po ako. Di ko lang po talaga alam.

They were surprised.
So as I.
Was I disappointed of my quality and productivity?
Or because my day didn't start right?
Or because of.....

But what surprised me most, aside from their silence and pity for me is this:

Nako ate (TL), may pinagdadanan siguro si Daye.
Antahimik na nga niya.
Diko na siya maramdaman gaya ng dati.
My teammate said.

Really? I never thought they'd noticed that.
I never knew I was quiet. I still think am not.
Oo, may pinagdadaanan ako, but was it that obvious?

*Sigh*
Weeeeell, guess I was right.
You are all I have.
So when you went away,
nothing was left for me.