To my ADUP

Dear giiiiiiiirls,

I've been thinking about this since last Tuesday ata.
If you've never noticed, I was so cold last Tuesday and Wednesday.

But before I explain things, gusto ko magSORRY.
Nadadamay kasi kayo sa "kalokohan", "kabaliwan" at "kaabnormalan" ko.
As in super sorry. SORRY with all my heart.

I was cold kasiiiiiiii...
(siguro nasabi na 'to snio ni mami) mejo nainis kasi ako.
For one week na kelangan kong umuwi ng maaga dahil sa pagpunt akong ospital, parang andami na nangyari na di na'ko makarelate sa mga pinaguusapan niyo.
In short, naOP talaga ako nung Tuesday.
Well, di ako nagsalita coz I was thinking na mawawala din yun ng Wednesday.
Baka tinotopak lang din kasi ako nung Tuesday.

Wednesday came.
I was still cold. Colder, actually.
Pero mukha namang di niyo napansin yon.
So I sent an email (image quote about friendship) pero naka-BCC (yung di niyo kita kung sino mga sinend-an ko)

My two days of silence made me realize some things and I "quite" made a decision.
Naiinis ako pero di sa inyo. SA SARILI KO.
Alam niyo namang abnormal ako diba?
Naiinis ako kasi bakit ako ganito at ayaw ko na mandamay ng ibang tao.
Yung nagseselos ako sa gadgets niyo o kaya nagiging close na kayo sa ibang tao tapos pakiramdam kong naiiwan na ako or di na napapansin or nabibigyan ng importance..
OA ko lang di ba? Pero kasi, kayo lang pinagkakaabalahan ko.
At masakit lang sakin na may ibang pinagkakaabalahan yung mga taong tangi kong pinagkakaabalahan.
Tapos yung feeling ko na parang kayo na nga lang ang meron ako, nawawala pa?
Diba parang ampanget na dahil sa pagseselos ko lumalabas na dapat may mga bagay ako nirerequire sa inyo na gawin o ibigay niyo sakin NA HINDI NAMAN DAPAT.

O sabi saniyo abnormal ako eh.
Di lang naman sa inyo, may ibang tao din.
Mejo napapagod nako na eto nalang lagi ang dahilan ng pagiging moody ko. as in lagi.
So nagisip ako ng way para tapusin na ang paghihirap ko (mejo naawa nako sa sarili ko eh) at pandadamay ko ng ibang tao (mas naawa kasi ako sa inyo).
Ayaw ko narin naman kasi makagulo ng ibang tao o makasira ng buhay ng ibang tao dahil lang sa sira ko sa ulo.

 Hmmmmmmmmmm... Mejo gusto ko na maging loner.
(weeeeeell, diko alam kung pano talaga to mangyayari eh super friendly kong tao)
I mean, friends ko pa din naman kayo (at ang ibang tao) at wala namang dapat magbago sa pakikitungo niyo sa'kin.
Ayawko nalang din siguro maging close sa kahit kanino.
Pag kasi ganon parang mejo selfish yung dating ko.
Yung mabilis ako magselos. Tapos diba syempre may mga ineexpect ka din naman from your close peeps at super ang disappointments ko pag fail yon.
ok lang naman na walang magbago sa relationship niyo towards me (from you to me) at nandito parin naman ako para sa inyo.
pero gusto ko na lagyan ng limitations yung relationship ko towards you (from me to you).
pero ayun nga.
eto analogy o:


LONER = WALANG KACLOSE = WALANG ATTACHMENT = WALANG SEPARATION = WALANG SEPARATION ANXIETY


gets niyo?
haaaay. diko talaga alam pano ko to ieexplain sa inyo sa paraang maiintindihan niyo eh.
the night na tinext niyo ako para sabihing may forum kinabukasan, umiiyak nako ng gabi kasi diko alam pano ko to sasabihin at diko alam kung tama ba tong tumatakbo sa utak ko.

Yung feeling ko kasi na lahat ng relationship na dumadating sa buhay ko, kahit anong klaseng relationship man yan,
eh nauuwi lang din naman sa iwanan? yung ganon.
Ewan ko.
Dun kasi sa pinagdadaanan ko ngayon, yung nagiisang taong sigurado akong di ako iiwan eh nawala na. so parang sino pang may di kayang gumawa diba?
ayun. nakakainis lang kahit ayaw ko maramdaman at maisip ang ganto, ang bitter bitter ko na at di ko na mabago yung way ng pagiisip kong to.
ni ayaw ko na nga marinig yung ganon. ayaw ko narin maniwala sa ganon. >.<

Sorry ah? Alam ko at some point mahuhurt kayo sa mga sinasabi ko kasi parang wala akong trust sanio
peeeeeroooooooooooooo ganon kasi talaga eh. :'(
ayun, ewan. basta. diko nga kasi alam pano na.
o may pinagdadaanan lang talaga ko?
basta. ayun. ewan. diko na alam sasabihin ko.


SORRY. SALAMAT.